<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tunga; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:4194307 0 0 0 1 0;}@font-face {font-family:"Book Antiqua"; panose-1:2 4 6 2 5 3 5 3 3 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; mso-hyphenate:none; font-size:11.0pt; font-family:Arial; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:AR-SA;}@page Section1 {size:595.25pt 841.85pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1; mso-footnote-position:beneath-text;}–>

(klik op foto’s om te vergroten)

Er zitten allemaal mooie mensen in hetvliegtuig. Het zijn onze figuranten.

Ik zal mijn tijd goedmoeten indelen want ik heb een laptop om te schrijven (een roman en eenreisverslag), een fototoestel, een filmcamera (ter ondersteuning van hetreisverslag en een videoclip), een cursus Italiaans, een gids van Toscane entwee kennissen, Okke en Yomme.

Na aankomst met het vliegtuig in Pisa gaan weverder in een gehuurde auto op weg naar Santa Luce, onze eerste halte om ietste eten. Maar onze route wordt verstoord door een wegversperring. Geen enkeleandere weg leidt naar Santa Luca. Zo komen we al zoekend naar niet op de kaartte vinden weggetjes regelmatig bij mensen achter op het erf uit. Allerleipaadjes die niet naar Rome leiden maar naar een boerderij, een school, eenvilla of in de blubber. Na een flinke omweg, gelukkig hebben we het uitzichtmee (het is immers allemaal Toscane) komen we dan toch in Sante Luce. Daarhebben we onze eerste echte Toscaanse meal. Salade, spaghetti en espresso.

   Onzevilla, Il Poderino, met voor ieder een tweepersoonskamers met badkamer isfantastisch. Het heeft de sfeer van een klooster en het uitzicht is aan allekanten overweldigend.

Na wat hangen klimmen we naar het boven opeen berg gebouwde dorpje (Cassala Maritima) dat we kunnen zien vanuit onzevilla. Daar kopen we Toscaanse tapas. Deze plek lijkt wel een decor van Rieu.

  Na de tapas in onze tuin met zwembad, verandaen ook nog een heuse geluidsstudio, inclusief vleugel, trekken we weer het dorpin voor ons avondmaal. De T-bonesteak van Okke is zo groot (1 kilo) dat hijdoet denken aan een stuk aangereden landloper. Okke neemt de helft ingepakt meenaar de villa. Het ijs na is citroensorbet in echt citroenomhulsel. Fantastico.

Als we de volgende dag door het landschaptoeren vraagt Yomme zich af wat die mensen allemaal doen overdag. Waar hangenze uit? Achteraf blijkt dat de meesten het gras maaien.

            Geen klein tuintje,

                geen grote tuin…ze maaien het gazon van Toscane.

   De volgende dag worden de punten bekendgemaakt voor de sorbet lemone.

Yomme begint met een 7 min. Omdat er eenaardesmaakje aan zat. Okke begint met een 3 dan kan hij nog altijd hogerepunten geven.

“En als hij dan minder is kun je moeilijk nogwat zakken” zeg ik tegen Okke waarop hij besluit een 5 te geven waarop Yommebesluit een 5 en een half te geven.

Ik geef een 8 voor de smaak en omdat het mooiin een echte citroen zat.

Vanmiddag waren we eerst even naar zee daarnatoerden we verder richting Pomerance waar kennissen van Okke een schitterendehoeve uit 1200 hebben opgeknapt, Podere Cerale, om een bed and breakfast aan tebieden. We krijgen een rondleiding en ontdekken een sfeervol interieur meteigen gemaakte schilderkunst, eigen jam, eigen olijfolie, een open haard waarje letterlijk in kunt zitten, een bibliotheekje, kortom het vertoeven waard.

Yomme en ik kopen een fles van hun olijfolie.

Ze geven ons tips over goede eetgelegenhedenzoals een pizzeria in Cecina, een ijssalon in Massa Maritima, Spaghetti of RavioliNero aan zee in Popolonia (bij goed weer buiten) en eveneens aan zee in Marinadi Castagnetto Donoratico (Il Poeta) de gran caccuchia, een soort vissoep maardan eentje die niks met soep te maken heeft.

 Op de terugweg gaan we langs Volterra. Hetligt hoog op een berg en er is een enorme gevangenis die in de 13e eeuw al ingebruik was.

Hier zitten enkel “nette” moordenaars. Ieder jaar voeren degevangenen een theaterstuk op onder leiding van een bekende regisseur. VolgensOkke is Volterra altijd in mist gehuld. Vandaag was er alleen in Volterra inderdaadeven geen zon. Het weer is dus goed tot nu toe.

Vanavond gaan we naar de pizzeria in Cecina.

Hij ligt op een pleinachter de kerk en heet “Marconi 24”. Een modern interieurmet de sfeer van een kapsalon. De beste pizza die ik ooit gehad heb. De bodemis heel dun en smaakt een beetje naar pannenkoek. Een beetje zoet zelfs. Het‘beleg’ is heel puur en smaakvol. Zo proef je in de tomatensaus de frisheid vaneen verse tomaat. Ze hebben geen Sorbet Lemone maar uiteraard wel goedeespresso en zachte grappa. We spreken af dat we de volgende keer spelen dat ikde zoon ben van Okke en Yomme.

Aan onze keukentafel drinken we nog eenflesje Grappa en praten over gezond en ongezond.

“Opstaan!” Ontbijtje met tai chi. Even ‘onsdorp’ Casale in. Prachtig dorpje. Veel gefilmd. Een goede tip voor Joep enJan-Pieter (Joep en Janneke).

Yomme merkte op dat er een plastic stoeltje stondbij een bushaltepaaltje. Door één iemand achtergelaten voor iedereen.

We toeren door Toscane (mooi hè, Vaals)richting Massa Maritima waar we getipt zijn ijs te eten in een ijssalon metoverdekt terras (arcade).

Punten. Okke: 3 en eenhalf, Yomme: 4, en Coen: 7.

Volgende keer kopen wemaar één ijs waar we me zijn drieën van snoepen.

We toeren verder en onderweg neem ik eenscène op voor een videoclipje waarin Yomme een liftster speelt die wordtmeegenomen door Okke.

  Ristorante“Canessa” ligt pal aan zee. We zitten aan het raam. Het lijkt hier bijna of dezee onder je door stroomt. Gelukkig kennen ze hier geen vloed. We eten als tip alle drie ravioli nero.Zeer geslaagd.

Nagerecht sorbet groene appel. 

Okke en Yomme een 8. Coen een 9en een half.

Espressootje op het terrasmet grappa.

Onze fantasie slaat op hol en we zien duikers in een zwartduikerspak wat lijkt op onze Ravioli Nero. Wijzend op een duiker kun je je maalkiezen.

Eenmaal thuis foto´s van ´ons dorp´ Casale gemaakt.

  S´avonds weer gegeten in Cecina (Marconi).Best pizza ever! Net als de dag ervoor. Een ijsje elders in deze stad haalt eengemiddelde 4. (we zijn wat gewend inmiddels)

In onze villa nog tot weet niet hoe laatgrappa gedronken.

Na ontbijtje op weg naar Cecina om kleren tekopen. Okke gaat in het park zitten. Yomme heeft een uurtje tot de winkelssluiten. Ik slenter wat rond maar na een half uur ben ik alleen nog maar opzoek naar een toilet. Toevallig kom ik Okke tegen die ook op zoek is naar eentoilet. We vinden een barretje met een terras. Even later komt Yomme eraan meteen brede glimlach, vijf bloesjes en een strak riempje (zeer geslaagd).

  Wetoeren naar Donoratico (Marina di Castgnetta) waar wij op zoek gaan naarvisrestaurant “Il Poeta” op het strand. Toeristisch maar dan ook wel heel mooi.Vis zo uit de zee op je bord. Weliswaar gegrild.(Grilade mista di mare).

Een 9,5.We zoekenschelpjes en stenen op het strand en drinken de al vertrouwde espresso.

Tegen de avond zijn we weer in Cecina om deoverwonnen twijfel (of Yomme nu wel of geen wit leren jasje zou kopen) in tewilligen.

Op het terras van bar Serena drinken we eencocktail. Dat terras ligt aan een plein met boompjes, kerkje, onze favoriete pizzeriaMarconi 24, een ouderwetse draaimolen, ouders en jeugd met een stijlvollepassie voor het andere geslacht.

Patricia, de bazin van Il Podelino waar wijverblijven, verteld ons over een ander B&B met restaurant dat ze runt inCasale zelf.

Casale is ons favoriete plaatsje van heelToscane. Daar gaan we eten in pizzeria La Pergola. De pizza’s zijn gemiddeldeen 7,5 en het ijs, ook in een citroenschil, een 8.

  Totdiep in de nacht kijken we alvast terug op een geslaagde vakantie. Een 9.

Wij gaan voor Il Poderino in Casalemaar de boerderij van Joep en Jan-Pieter, Podere Cerale in de buurt vanPomerance, mag er ook wezen.

  Plotshoren we Okke vloeken vanuit zijn kamer. Hij kreeg een sms’je van zijn zoon.“Proficiat, je wordt opa.”

Okke reageert een sms met,“Daar drinken wij een grappa op.”

“Het is geen grap, pa,” roep ik namensOkke’s zoon.

Bij vertrek uit Pisa valt de eerste regenmaar bij aankomst in Maastricht schijnt alweer de zon. “Mooi hè, Toscane,” denkik bij het zien van de Pietersberg in de zon. Tip voor meer over Toscane: http://www.klm.com/destinationguide.nl

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tunga; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:4194307 0 0 0 1 0;}@font-face {font-family:"Book Antiqua"; panose-1:2 4 6 2 5 3 5 3 3 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; mso-hyphenate:none; font-size:11.0pt; font-family:Arial; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:AR-SA;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Als ik aanOkke vraag wat hij allemaal bij zich heeft in dat kleine tasje zegt hij,‘Alleen wat onderbroeken en een paar sokken.’ Op dat moment wist ik dat ik dat juistallemaal vergeten was. Het lenen van een onderbroek van Okke leek me geenoptie.

Hetvliegtuig zit bomvol. Een ouder echtpaar uit Frankrijk onderhoudt me met titelsvan liedjes, hun kinderen, hun bestemming, eigenlijk onzinnig om op teschrijven daarom besloot ik hun hele verhaal weer te wissen op mijn laptopnadat ze trots hadden meegekeken wat ik over hun allemaal wel niet opschreef.

In de busvan Gerona naar Barcelona drinken we van een fles Black Grouse gekocht doorOkke op het vliegveld. KLM Destination Guide 

Hij smaakt erg goed. Hij lijkt op een bruine Havana rumdie we beide kennen van bij de thee.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Book Antiqua"; panose-1:2 4 6 2 5 3 5 3 3 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:Arial; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

  Ik ben iemand die een verslag schrijft. Okke is meer een columnist.Het neemt sommige zaken heel goed waar en ziet er een heel verhaal in. Hijschrijft dan ook niet in Barcelona maar achteraf over de dingen die hembijgebleven zijn. Hij merkt bijvoorbeeld een terrasje op ergens op hetbinnenplein van een historisch gebouw en verteld me dan hoe het ontstaan is.Eerst een luikje waar men een blikje frisdrank kan kopen. ‘Ach, zou ik mischieneen tafeltje met twee stoeltjes mogen neerzetten?’ Na een maand, ‘Mag er eenparasol boven? Een afscheiding omheen. Nog twee tafeltjes, een pergola…,’ enzo zeuren ze een hele handel bij elkaar op dat mooie binnenplein.

   Het hotelis een aftreksel van een filmische droom. Super-de-luxe. Alles is er, weliswaarin het klein. Misschien is het wel op zijn Spaans groot genoeg.

We belanden omeen uur of twee ‘s nachts in een Engelse Pub. We kiezen voor koude halve litersHeineken, later ik nog wat tequila’s en Okke enige wodka’s. Ik lees dat er iederemaandag een jamsessie is. Zonder piano maar bassen of drummen is voor mij ookeen optie qua amusement.

De vleugelin het hotel staat er voor de show want je moet na iedere aanslag heel evenwachten tot de toetsen weer boven zijn.

Ontbijtjeop de hoek buiten. Lekker weertje. Een man in een kostuum staat zijn auto terepareren met een gezellig muziekje. 

 Thee (metzojuist gekochte honing) drinken we op place del Pi.

We lopen verder richtingzee. Nog niet bij zee aangekomen of we pikken alweer een terrasje. Cocktailbar Sahara.We zitten naast een groepje dat flink aan de drank gaat. Bier, jagermeister,tequila met pepers. We gaan op in de sfeer.

Via hetstrand, waar een trio staat te spelen met de zee als decor, gaan we naarBarcelonetta en vervolgens naar El Borne. Crêpes al Bornes. Weer even gezelligals twee jaar geleden. Carragillos en Mojitos deze keer. En een gesprek met eendame die zegt dat ze voor de tv werkt. Ze krijgt mijn honing want die mag tochhet vliegtuig niet in. Ze belooft naar de jamsessie te komen in George &Dragon maar ik heb haar niet meer gezien.

In de avond kun je nog lekker een wandelingetje maken.

Dejamsession begint als een grote chaos. De sessieleider, een Ier, houdt hetzaakje een beetje bij elkaar. Die Spanjaarden zijn overenthousiast. Later komenwat betere muzikanten maar samen met de rest blijft het een chaos. Op eenbepaald moment staan er zelfs drie violisten tegelijk op het podium versterktover gitaarversterkers mét distortion, een jazzgitarist, een gitarist diealléén maar soleert met een “ver weg” fuzz geluid, een fusionbassist, eenrockdrummer, een flamencogitarist, een schreeuwlelijkerd en publiek dat hetallemaal geweldig vindt! Daarom zijn we in Barcelona. Weer eens wat anders. Ikdrum wat, speel wat bas, leg wat contacten en geniet weer van de stilte als ikna sluitingstijd met Okke weer buiten sta.

Het etenwas gister een tappasbar en het ontbijt vanmorgen ook.

Het is eerder iets om van te snoepen die tappas,alsof je je honger stilt met een zak chips. Vandaag trekken we naar het westenvan Barcelona. We zitten nu in een parkje van een woonhoekje vlak bij deRamblas. (Nog niet zo heel westelijk dus) Het pleintje heeft ook een cafeetjemet een steegjesachtig terras. En daar zitten we dan. In het zonnetje want dieheeft het nog geen moment laten afweten. De drank smaakt hier zo goed dat ikheb voorgenomen zodra ik in Nederland ben om te vasten van Aswoensdag totPasen. Okke heeft hetzelfde voornemen.

Okke snurkt, rochelt en piept op de longen inzijn slaap. De ervaring om daar doorheen te slapen is te letten op je eigenademhaling. Ook ging Okke een keer slaapwandelen. Hij liep de route naar hettoilet zoals hij dat thuis gewend is. Zo hoorde ik het even later kletteren ophet balkon.

Een tipgekregen dat er vanavond een jamsession is in Jazzclub “jazzsi’ vlakbij Placest. Antoni. Met piano.

Deze sessieis al beter. Een zangeres leidt de sessie. De bandleden zijn verkleed alsvampieren. Ze spelen top 40 muziek. Dat is dan weer minder. Je schrijft je inop een blaadje. Conrado: piano & bajo.

Ik speeleen paar nummers piano en krijg een tip van een zangeresje uit Parijs,Marie-Lou voor een betere sessie. The Harlem jazzclub.

Marie-Lou,een bluesharp speler, Okke en ik op weg naar die club. Dat is een eindje lopenen vlak voordat Okke wil opgeven komen we aan.

Een trio (contrabas,drums en gitaar/zang) speelt er te gekke snelle jazzy blues riffs. Ik schrijfme weer in. De muziek zweept me aardig op en ik kom goed uit de voeten met diegroovers. Hier hebben ze ook Voll-Damm (bier), mijn ontdekking twee jaar geleden. Aan het eind van de nacht neemt Okke een taxi. Ik blijf nog hangenmet een vreemd stel uit New York. De jongen heeft ouders uit Honduras, hetmeisje, met bijzonder mooie ogen, heeft ouders uit Equador. We gedragen ons alsgekken, de tequila helpt daarbij. Ze willen dat ik op hun bruiloft kom spelenin New York. Ik probeer ze over te halen in Amsterdam te trouwen want daar zijnze ook gek op. Hun hotel ligt op dezelfde route en we lopen samen door de nachtrichting hotel. Even maf als in de kroeg maar drank hebben we daarbij niet(nog) meer nodig al wordt het om de drie meter aangeboden door landlopendebierverkopers.

  De laatste dag hebben we nog maar een paaruurtjes. Het is Aswoensdag en hier start de alcoholvrije periode. Gelukkig!

In hetvliegtuig ontmoet ik Amélie. Ik vertel haar dat ik schrijf over Barcelona endat zij ook in mijn verhaal komt. Ze vraagt me of ik haar achternaam ook wilweten. Ik zeg dat de lezers benieuwd zullen zijn of ik het wil weten…

‘Ja, vertelhet maar.’

‘Nossent,’zegt ze en ze verteld erbij dat ze op Facebook zit. Ik stel haar voor een linknaar haar ‘Facebook’ te maken van haar naam. (Ik heb het al geschreven maar nogniet voorgesteld in het echt). Ik vertel haar dat ik haar iets ga vragen wat ik al heb opgeschreven en ik vertel haar ook over mijn verhaal ‘Naar Tilburg’omdat dit verhaal hetzelfde grapje uithaalt met de werkelijkheid.

Haar grote ogen glunderen. Blijkbaar het spreekt surrealismehaar erg aan.

‘Noproblem,’ she says.

Amélie lives in Liège.

 â€˜I will let you know when I play in Liege,’ Isaid.

‘Maybe we will meet again,’ I will say to her when we leave the plane.

Or maybe I will tell herthat I wrote, ‘I love you, Amelie!’

Dan laat ik haar het laatste stukje lezen dat inhet Engels geschreven is. Ze glundert en zegt, ‘It’s very good!’

Ineens valtme in dat het vorige verhaal over Barcelona eindigt met een stukje over mijnontmoeting met Arnon Grunberg in Luik. Misschien gaat dit verhaal ook wel toten met Luik. Amélie lacht erom.

Thuis zie ik in de agenda staan dat ik twee dagenlater een etentje heb in Luik met zangeres Pascale Elia, die nu in L.A. woont,haar vriend, George de bassist en Bart de drummer. Jawel, de ‘Bart’ die in hetverhaal ‘Naar Tilburg’ zit. Misschien eindigt dit verhaal ook wel in Luik.

Misschienook niet.

Tip: kijk naar de KLM Destination Guide  om leuke reis ideeënvoor Barcelona te krijgen.

Nog enkele fotos

14 mei
  Ik zweef boven de wolken eerst naar Amsterdam, vervolgens naar Mexico Stad.
Hetwas bijna niet doorgegaan. Drie dagen geleden kwam ik erachter dat mijnpas alleen in Europa geldig was. Met spoed een pas aangevraagd. Diekwam vanmorgen pas aan.
Het was te krap om per trein of auto naar Schiphol te reizen dus heb ik vanaf Maastricht ook een vliegtuigje geboekt.
En nu word ik verwend met een koekje en een drankje en een zweverig gevoel.
Komt alles toch nog goed maar ik ben er nog niet.

  Mexico city (the neverending city) !
  Vanuit het vliegtuig zie je het meteen: een eindeloze stad, megagroot.
Het strekt zich uit tussen de bergen door over de bergen heen en is helemaal volgebouwd.
Prachtig vanuit het vliegtuig.
We vliegen er zo een half uur overheen en dan zijn we pas in het midden ervan. Er wonen 25 miljoen mensen in Mexico stad lees ik in een boekje. Dan kijk ik weer gauw uit het raampje. “Kan kloppen” denk ik hardop.

Ik word netjes opgehaald door Omar en Erica. Dan rijden we met de autoeen uurtje door alleen maar stad naar het hotel. Erica is mijn personalguide. Ze heeft een compleet schema van mijn week bij de hand. Vanontbijt, persconferenties, soundcheck, diners, optredens en allevervoer. Ook in mijn vrije tijd kan ze me gidsen.      

 Het eten is apart maar sommige dingen zijn echt lekker, vooral de chilisaus.
Ik word er wel een beetje stoned van.

Het hotel is super-de-luxe en het uitzicht is (hoe kan het ook anders)the neverending Mexico city. ’s Nachts word ik na zo’n tien minutenslapen keihard in mijn teen gebeten. Ik schrik wakker, zit meteenrechtop in bed en meteen vind ik het lichtknopje. Ik blijfbewegingsloos zitten. Ik denk meteen aan een slang. Ik bestudeer mijnnog steeds zere teen, maar ik zie geen bloed. Ik wacht of hij dik word.Ook niet. De pijn is er wel nog maar trekt weg Dan denk ik aan eenhagedis. Ik hoor ook steeds een krakend geluidje maar dan hoor ik ookiets in een kamer naast mij waar het gekraak waarschijnlijk vandaankwam. De schrik blijft en ik begin te geloven dat het de geest van eenIndiaan moet zijn geweest. Ik probeer me geestelijk af te schermen vande kracht van de Indiaanse geesteswereld waarin ik mij bevind. Danineens verdwijnt de schrik. Ik moet plassen maar ik doe toch mijnschoenen aan. Ikcontroleer het bed en ga dan weer gewoon slapen. Waarschijnlijk eentrip van het eten. Ik ben nogal gevoelig voor bepaalde kruiden geloofik.

15 mei 2007

Chilaquiles bij het ontbijt. Er is geen vertaling van volgens Erica.Het lijkt op warme chips in saus. Verder weer chilisaus met ei (huevosfrijoles) en geprakte bonen. Dus frijoles con chilaquiles. Klaar voorde persconferentie.

Bij de persconferentie stelt iedereen zich voor. Iedere band heeftdaarvoor een afgevaardigde. Ik presenteer mijzelf en mijn gastspelerRemi Alvarez die ik nog niet ontmoet heb. Een tolk vertaald alles inhet Spaans. Als niemand lacht, wijt ik dat aan de verkeerde vertalingvan de tolk. Daar moeten ze wel om lachen. Achteraf blijkt dat de tolkhet inderdaad verkeerd vertaalde. Als de tolk mijn humor niet snaptword het natuurlijk moeilijk.
Ik zit nogal op de praatstoel en ik krijg een seintje dat ik het kort moet houden. 
Derest van de middag wandel ik met mijn gids Erica door University City.Dat is een gebied zo groot als het centrum van Maastricht en bestaatuit allerlei verschillende universiteiten verbonden met enorme parken.Het stikt er van de romantische paartjes. Misschien denken ze dat vanons ook wel. Ik val sowieso al behoorlijk op hier.

Voor het optreden ontmoet ik Remi Alvarez. Het klikt meteen. Hij isgeboren en getogen in Mexico City, woonde een jaar in New York en eenjaar in Parijs maar kan niet zonder deze stad. We spelen in een enormtheater. Hij zit bomvol en in de foyer staan nog eens zo’n driehonderdmensen die door de openslaande deuren iets willen opvangen van Planet T. Als de muziek maar even wat rustiger is grijpt het publiek de kans om te laten horen hoe enthousiast ze zijn. Remiblaast zijn longen uit zijn lijf. Hij steelt de show. Na het laatstenummer wordt het publiek helemaal gek. Het is net een voetbalwedstrijdmet dat verschil dat al die Mexicanen “Holland, Holland, Holland” inkoor staan te roepen. Nog een toegift dus. Na het optreden blijven we een uur backstage. Dat uur is er buiten een ware verkeerschaos aan de hand rond het theater.

Backstage ontmoet ik Janneke de Geus van de ambassade en nog wat mensenvan de organisatie van het festival. Ik word op een voetstuk geplaatst.

Enorme billboards zie ik boven de stad uit steken van dit festival.
Daarna gaan we weer eten. Het is inmiddels tien uur ’s avonds en het isinderdaad zoals aangekondigd de derde keer dat ik warm eet die dag. Zozal het de hele week wel zijn. Drie warme maaltijden per dag.                               

 16 mei

 Vanmorgen aan het ontbijt hoorde ik dat er een wachtrij was rond het hele theater om binnen te komen. Ze zijn erg enthousiast over Planet-T.
 Laat ik maar met het leukste van vandaag beginnen.
Rond een uur of zes namen we een bomvolle publieke bus (peseros) dwarsdoor de stad naar het hotel. Één gekkenhuis! Een oude bus met eenronkende motor van heb ik jou daar en zo te horen een kapotteversnellingsbak scheurt als een gek lang files en kruisingen.
Volgens mijn gids wordt hij op de hielen gezeten door een collega met wie hij ruzie heeft.
Bijeen lange rij voor een kruising rijdt hij langs het tegemoet komendeverkeer met groot licht knipperend. Het tegemoetkomende verkeer moetmaar even iets bedenken.
En dat kunnen ze daar als de beste: effe wat bedenken op straat.
Erstaan ook nergens strepen. Iedereen moet zelf denken. Ook de strepenbepaal je lekker zelf met een beetje fantasie. En dan waar je allemaallangs rijdt…Iedere meter is in gebruik dus nogal wat afwisselinglangs de weg. En half op de weg want op het randje van de weg gebeurtook nog eens van alles. Af en toe uitzichten van de stad zonder einde.
Opde achtergrond, beter gezegd op de voorgrond, keihard een radio metvrolijke Mexicaanse muziek. De rit duurt ongeveer een drie kwartier enis de beste kermisattractie die ik ooit gehad heb.
Verder vandaag Margarita’s geproefd. Nou ja, geproefd…. Na een slokjewist ik al hoe hij/zij smaakt en zo volgde er nog een paar.
   Marte in citadella bezocht, daarna het indianenmuseum van de azteken
(hethart van het historisch centrum met de fundamenten van deIndianen-piramides vlakbij waar ik zondag speel.) In het Indianenmuseumnog een berisping gehad omdat ik bij Dios de la Muerte poseerde op zijnverhoging. Gegeten in een restaurant in villa coyoco.

17 mei

Vandaag spelen om 14:00 uur. Remi blaast de meeste thema’s al gewoon mee. Weer enthousiaste menigte.
  Verder was het hoogtepunt vandaag het concert van de Chinese groep GuoGan. Geweldige sound, goede spelers maar bovenal sfeer die mij grijpt. Ik krijg de neiging om taichi te gaan doen.
  Chilango is een woord voor iemand die in Mexico-stad woont. Defeña is ook een woord voor iemand uit Mexico-stad. Volgens mij burger ik al in.

Het optreden vandaag is met zo’n vijf camera’s opgenomen. Ik heb eenpaar goede shots teruggezien. Ziet er nogal maf uit al schrijf ik hetzelf.
Ik val erg op hier maar de mensen die mij kennen vinden mij nog maffer.
Zovroeg ik bijvoorbeeld Remi mee te doen aan een act op straat bij eenaardig versleten truck. Ik zit ervoor op de grond met mijn handen inhet haar alsof ik pas ben aangereden, en Remi is de scheldende truckerdie mij de schuld geeft. Als er meer en meer mensen blijven kijkenmoeten we toch een redelijke oplossing bedenken om weg te komen. Wespelen dat het goed komt tussen ons en lopen dan al pratend weg. Demeeste verstaan ons toch niet.

Voor zondag is een concert bij het historisch centrum, Zocalo,ingelast. Een enorm plein. Er worden vijfentachtigduizend mensenverwacht. Ik speel dan wel niet met Stevie Ann op Pinkpop maar dit istoch ook wel leuk.
Het feit dat ik zo graag met de pesero (goedkope bus) reis vinden ze ook maf.
Wat het festival zo bijzonder maakt is dat er mag worden geblowed. Alsik naar een concert ga kijken dan moet je eerst langs eenpolitiebarrière en dan kom je op een terrein met muziekliefhebbers enfans van blowen. Dit is een grote stap van de regering.
Gisterenheb ik een groep jongeren geholpen binnen te komen met een literzelfgemaakte cactusdrank (pulké). Het zat in flessen en daar kwamen zeniet mee naar binnen. Toen ben ik twee bekers sol van een liter inhoudgaan halen waarin de pulké werd geschud. Ik mocht natuurlijk meedrinken van de pulké. Je wordt er zat van zonder het te merken maar het voelt wel lekker.

18 mei

Mexico is een derdewereldland dat leerde ik vandaag. Als het regent valt de stroom uit. Ik ging net een bord spaghetti eten. In het donker dus. De hele stad was donker behalve het verkeer.

  Het meest gelachen heb ik toen ik (in het donker) besloot voor de grapNederlands te blijven spreken tegen mijn gids en dat zij gewoon Spaansblijft spreken. Je let dan alleen op de emotie in de stem en detoonval, verder heb je dan beide je eigen verhaal. En mijn verhaal wordal vrij gauw humoristisch. Hilarisch eigenlijk. Maar haar versie ookblijkbaar want we liggen compleet in een deuk. Anderen gaan zich er ookmee bemoeien en al gauw liggen we allemaal in een deuk. Een aantalSpaanse meiden en ik.
  Een dame, Danielle, begint op de erotischetoer. We weten van elkaar niet wat we zeggen maar we kijken elkaarsteeds dieper in de ogen. En omdat we elkaar niet begrijpen lig ik eenminuut later met mijn hoofd op haar benen. Daar krijgt ze het zo warmvan dat ze weer in het Engels begint. Betovering verbroken. (Op datmoment ging het licht ook weer aan) Waarschijnlijk zei ze dat ze mevannacht komt opzoeken in mijn hotel. Dat is het leuke eraan. Je zegtiets spannends maar het heeft geen gevolgen.       

 Vandaag waren we in Chapultepec. Brede wegen en veel auto’s. Destoplichten voor voetgangers zijn voorzien van een teller, hij begintbij veertig en telt terug naar nul.
Bij nul is het rood en groen voor de auto’s.
Deweg is zo’n dertig meter breed en er staan zo’n acht auto’s naastelkaar te wachten om op te trekken. Ik loop tot de helft, midden opstraat dus, en film het terugtellen. Ik blijf staan en pas bij 1 beginik te rennen. Een soort Jackass maar dan anders.

19 mei                     

  Het is nu half zeven in de morgen (20 mei) en ik kijk wederom terug op een geslaagde dag.
Waaromzo laat? Met een Afrikaanse band en twee gidsen Danielle en Patricianaar Garibaldi, de plek waar Mariachi’s op de straat en plein de helenacht doorspelen. Althans, zo komt het over.
We gaan naar een tentwaar een geweldige band Mexicaanse dansmuziek speelt. Het is dan ookeen danstent. Stijldansen welteverstaan. Patricia leert me de driestapjes van de dans en de rest mag je zelf invullen.
De hele nacht op de dansvloer dat doe je in Maastricht ook nergens.
Van te voren allerlei goede bands gehoord van het festival zoals AlyKeyta, Kinky beat en een bekende Mexicaanse band. De drummer van AlyKeyta is ongelooflijk.
Als ik me tussen het publiek begeef blijkthet natuurlijk een jungle te zijn. Twee Mexicanen willen bier van me.Ze dreigen met iets wat ik verder niet versta. Als ik het weiger enerom moet lachen, geven ze me een hand. Dat was het dan, als ik zelater weer tegenkom kijken ze heel kwaad en roepen: ‘Hey Gringo’ Neteen film. Een boek in dit geval.

  Met een muzikant praat ik over mijn schrijven. Ik leg uit dat het detail voor mij vaak belangrijker is dan hoogtepunten. Hij noemt dat detallazo (spreek uit als detajásso).                                                                   

 20 mei

De laatste dag van het festival. Na de optredens en de jamsessie op hetenorme plein bij de Zocalo (het historisch centrum) begint heteindfeest van vier weken festival. Een Mariachigroep, flessen tequilaop iedere tafel en een spelletje! Met een man of tien sta je rond detafel hand in hand. Er is een man tussen met een apparaat dat stroomgeeft. Dan voert de man de stroom op. Degene die het volhoudt houdt deander goed vast zodat die mee in de pijn moet. De stroom trekt van jehanden steeds meer naar je onderarm. Daarna duurt het nog een minuutvoor de stroom wegtrekt.
De Mariachiband speeltfantastisch. Een soort opa van de organisatie is in zijn nopjes. Hijzingt alles mee en kijkt trots rond. Hij is nog trotser als hij zietdat de jeugd die nummers ook kent. Die zingen ook mee. Jong en oudgenieten hier van dezelfde muziek.                                                      

Het optreden vandaag in Zocalo was bijzonder omdat er ook een vleugel was.OmdatRemi een freejazzer is ging ik op de vleugel ook mee freejazzen. Hetpubliek ging helemaal uit zijn dak. Ik schat vijftienduizend maaranderen schatten wel tachtigduizend. Er breekt ook nog een gevecht uit in het publiek waarbij zo’n veertigMexicanen betrokken zijn. Ja, voorkruipen kun je beter niet doen.Dichterbij word ik er niet mooier op.
Onder politiebegeleiding vertrekken we met een touringbus richting hotel.In de bus is het feest al begonnen. Op weg naar het concert heb ik een interview opgenomen met de bandHotel Palindrome en ikzelf werd ook geïnterviewd. Op de achtergrondflitst Mexico voorbij, wat wil je nog meer.Het interview gaat vooral over de beleving van deze stad.

21 mei                       

Ik zit nu in het vliegtuig te schrijven. Het is donker en ik ben als enige wakker zo te zien.
Vanmorgen had ik wel effe een kater maar dat mag de pret niet drukken.Het afscheid valt wel mee omdat ik het gevoel heb dat ik terug kom. Inseptember is een jazzfestival waarvoor ik al uitgenodigd ben. Iedereenis blij dat ik er was en ik krijg veel uitnodigingen om te logeren alsik er weer ben. De meeste hebben het gevoel dat ik snel weer in Mexicokom omdat ik me zo thuis voel hier. Ik zou er wel vaak willen zijn maarniet echt willen wonen.
Als ik naar buiten kijk lijkt het wel of ik boven en onder mij sterren zie. Ik vlieg door het heelal.
Op het vliegveld werd een vertraging van vijf á zes uur aangekondigd.We kunnen bij F1 een eetbon ophalen. Op zoek naar F1 sluit ik me aanbij Hanna en een Zweedse.
Hanna is een Belgische die gaat trouwenmet een Mexicaan. De Zweedse heeft drie maanden gestudeerd in Mexico.We worden van het kastje naar de muur gestuurd.
Na een half uur, (deZweedse kan niet meer want ze heeft vijf stuks bagage waarvan er drieheel zwaar zijn, boeken) komen we bij onze gate een man tegen met deeetbonnen. We gaan op zoek naar een restaurant waar nog plaats is maarwe worden verwezen naar een restaurant waar geen plaats is.
Danblijkt dat de bonnen alleen geldig zijn als we door de migratie checkgaan. Daar staat een rij van een uur. Dan maar weer naar het restauranten gewoon betalen.
Later vraag ik in het vliegtuig aan mijn buurvrouw of ze die bon ook maar niet gebruikt heeft.
Diehad dus gewoon met die bon in dat restaurant gegeten waar wij niet metdie bon konden betalen. Het lijkt wel als je door een Mexicaan deverkeerde kant wordt opgestuurd de volgende Mexicaan dat merkt en hetspelletje doorvoert.
Want echt, we zijn al met al door zo’n tienMexicanen de verkeerde kant opgestuurd zonder daar te geraken waar wezijn moesten. En dan die Zweedse met haar koffers, ik zou het spelletjeook meespelen als ik Mexicaans was. Drie van die blonde toeristenoverladen met spullen die even de weg kwijt zijn. Laat ze maar evenkwijt zijn die weg. Daag!

  Eris nu vaak gevraagd of ik cd’s heb en waarom niet. Het antwoord issimpel. Planet T. is muziek om op te dansen, niet voor in de huiskamer.Als de grote danstenten mijn cd’s willen draaien dan moeten ze PlanetT. zelf laten komen.
“Isn’t there really not one cd you have?”
“No! Even I don’t have it. It’s only a live act”.
Enzo is het. Iedere keer is weer ander. Vaak met een gast en die is ookweer nieuw meestal. En wat we gaan doen dat weet die gast ook niet.

 Hoorde ik net niet “Planet T…please go to gate B25”  Wakeup mr. You’re not in Mexico anymore. Nu ben ik niet meer mr. ……, gekkerdan gek. Hoe vaak ik niet gehoord heb “Planet T…you are crazy!” Wat wilje in zo’n stad. I go with the flow. Iedereen doet dat daar. Je leeftdaar zo op een kluitje. Nou ja, kluitje, zeg maar een enorme kluit. Ikdoe er slechts een klein schepje bovenop.
Met die zes woordenSpaans die ik ken heb ik toch een hele bus Mexicanen op de kop gezet.“Skitate putu!” op het juiste moment. Toen was het even stil. Ik maghet nooit meer zeggen. Dan schrijf ik het wel.
Ze zien me wel graagterug allemaal. En ik heb veel jaloerse gezichten gezien. Allemaalvrouwen onder elkaar. Maar uiteindelijk zijn ze allemaal gelijkbenaderd. Ze geven veel van hun warmte en dat krijgen ze terug maar metrespect want zo voelde het naar mij ook.
“Mr. Planet T…como estas?” “Gracias, bien, muy bien!”
Ik ben zeker een hoop vergeten maar ik ga weer terug en dan weet ik het weer.

Buenas dias. Vandaag geleerd van het volk.
Naranja is sinaasappel. Geleerd van de menukaart.
La Cuenta is de rekening. Geleerd uit een boekje.
Na dos caragillos die ze hier cigallo noemen drink ik een Voll-Damm biertje (7,2 %).
Een 7½ Meer punten dan alcohol. Dat is mijn bier.
Ik was vanmiddag in het picasso-museum. Zeer vermoeiend.
Arno rust nu uit. Hij zit niet in zijn lichaam.
Gisteren heb ik hem laten rennen langs het strand om vervolgens bij te komen bij een boom. Hij moest van mij ook luisteren naar die boom . Die vertelde hem dat hij meer moest sporten. Wat een toeval weer.
Hij staat weer voor een dilemma met zangeres Stevie Ann. Ze wil haar nieuwe vriendje laten meedoen op de cd. Als dat maar goed gaat hebben wij dan. Dat vriendje is de nieuwe terugvalbasis voor Steef.

Gisteravond in jazzclub Foro gespeeld. Al die Spanjaarden spelen jazz alsof het Latin is. Logisch ze zijn Latin. Alleen al om die reden kwam ik verrassend uit de verf.
Gister overdag met Arno op zoek gegaan naar sauna. Op internet alleen maar gay-sauna’s.
Vervolgens aan restauranthouder gevraagd naar sauna mixta (zoals de ensalata mixta op de menukaart).Hij wist wel een goede. Wij met de taxi naar het noorden. Sauna Yuma. Zag eruit als een hoerentent. Lampje, belletje en kijkgaatje bij voordeur. Wij bellen buigend voor het oog van een cameralens roepend ‘ola, ola’, niks. Of is het toch hiernaast ”New Aribau” lijkt op een hotel. Misschien met sauna. De deur is niet op slot en we gaan naar binnen. Lijkt van binnen op een leeg bordeel. ‘Ola, ola?’, niemand te zien. We dringen verder het gebouw binnen. Iets verderop is iemand een gang aan het poetsen. Als hij ons ziet komt hij woest op ons af. ‘Hela ola’ bleek een hoerentent die nog gesloten was.
Terug naar het internetcafé. Enkel gay-sauna’s tenzij hotel Juan Carlos met een prachtige sauna. Av. Diagonal.
Die straat lag om de hoek maar dat die zo lang was…
Na een half uur lopen besloten we verder te gaan met de tram. Deze sloeg plots linksaf vlak voor we er zouden zijn. Weer lopen. Na tien minuten rijst het chicste hotel van Barcelona voor ons op. We hopen dat we als niet-hotelgast mogen sauna-en.
We komen in een enorme hal met in het midden een vleugel waar een pianist matig wat standaardrepertoire speelt.
Een receptionist verteld ons dat we er inderdaad gebruik mogen maken van hun sauna ware het niet dat die deze wordt gerenoveerd. We worden verwezen naar een nabijgelegen fitnessclub. 10 minuten lopen. De fitnessclub blijkt niet toegankelijk voor niet-leden. En zo begon gister de avond.
Terug met de ondergrondse. De tegenliggende ondergrondse zit vol met Liverpool supporters. Vanavond Barcelona- Liverpool.
Op de Rambla treffen we menig Liverpool supporter aan zonder kaartje. Straalbezopen. Zelfs bij onze keuze Italiaans restaurant zitten Engelse supporters aan de halve en hele liters bier en wij op de tocht.

(Dagje later)
Ik zit momenteel al een paar uurtjes in een kroeg en krijg een sms (SOS) van Arno. “Koop paracetamol”
Even later weer een sms (SOS) “Koop wc papier” Papira de bagno? (Arno bleek later de griep te hebben, en nog later ik ook).
Wat een superstad dat Barcelona. Waarom ga ik hier niet wonen. Cruijff achterna.”Wat je niet hebt kun je krijgen” zou hij zeggen.

Vanavond gegeten in een vegetarisch restaurant. Zelfs het dessert was vegetarisch. Daarna in mijn eentje op zoek naar drankgelag aan het strand. Ik kom alleen maar tegenliggers tegen. Zowel op de heen als de terugweg. Waar gaan ze toch naar toe, ik kom er toch vandaan? Waarschijnlijk naar huis. Het is ook al weer middernacht. Dan maar verder de stad in.
Ik denk ineens aan El Born, een straatje met een aantal leuke kroegjes waarvan er één een pannenkoekenkroeg is. Creps al Born. Ik probeer me met Spaans verstaanbaar te maken totdat blijkt dat het personeel Frans spreekt. De bazin komt uit Bretagne, Noord-Frankrijk.
Ik begin aardig de weg te leren kennen. We verblijven vlakbij de zee. Carrer del Gignas. Een echte Spaanse steeg met de Spaanse cafés voorzien van tl-verlichting. Hoe kun je je beter onderscheiden van andere kroegen? Ik zou wel een pannenkoek lusten maar ik vraag me af of ze stroop hebben. Stroop maken ze bij mij om de hoek maar ik weet niets van hun exportiviteit. Ik bestel een pannenkoek met citroen en honing. Weinig maar heel lekker. Alles is sowieso duur hier. Cocktails: € 7,50. Bier is duur maar niet lekkerder dan bier. Voll-Damm is er helaas niet bij.
Verder naar de overkant. De Tripode. Ik bestel een Jameson die is verstopt achter allerlei andere flessen,maar vanaf nu staat ie vooraan. Ik heb nog veertig euro. De Jameson is € 7,50, toch de straat die zo duur is.
Maar wel de moeite waard als je geen betere straat kent.
40 : 7,5 = (alcoholtest) euh… 5×8=40. Volgens mijn beurs mag ik dan nog vier Jamesons. Toch maar eens de cerveca proberen hier. Misschien hebben ze Voll-Dam. (Cool voll Dam) Ik versta nog niet veel maar ik kijk sowieso liever. (tot nu toe).
Je kunt veel aan iemand zien zonder dat je haar verstaat. Ze is niet alleen mooi bedoel ik.
Hier is ook een drankje dat heet Hemmingway. (Die hing ook rond in Barcelona in zijn tijd). Dat is cava en absint! Cava is Champagne en Absint is 85% alc. Met wat ijs natuurlijk. € 7, – Must be killing. Ik zal het nog niet weten want de tent gaat dicht. Volgende keer misschien. Morgen, volgend jaar of zelf een keer mixen. Op navraag naar club Magic. Ik volg de routebeschrijving, kom bij een club, gratis entree en ik bestel een Bud-beer (flesje=cool). De hele dansvloer staat vol met iedereen die er is. Allen twintigers en dertigers. Parfetto! Het duurt even maar na tien minuten ga ik helemaal uit mijn dak op de dansvloer. Radar Love van de Earrings in Barcelona dan ga je wel. Nog net geen Brood. Blijf tot het einde ca half zes.

(Dagje later)
Eindelijk weer eens een Voll-Damm. Cafe Schilling. Hele dag door de stad gezworven. Laatste dag!
(Vannacht om half vier begin ik met vertrekken. Eerst een taxi, dan anderhalf uur bus, dan anderhalf uur wachten, dan anderhalf uur vliegen, dan in anderhalf uur met trein en auto van Eindhoven naar Maastricht. Arno vertrekt een dag later want die gaat naar London, Manfred Mann mixen). Biertje duurt een kwartiertje. Drukke tent. Het meest verkopen ze hier chips. Lijkt wel of ze het zelf maken. Een soort kok komt om de haverklap met een soort soepbord vol met chips uit de keuken. Catalanen zijn een rokend volk dat er nog niet aan bezweken is. Caballero is een sigaret maar hier is het ook een man. Een roker. Chips besteld. Na twee minuten op tafel. Smaakt gewoon naar chips uit een zak. Mooie zaak. De langste wand bestaat geheel uit lege wijnflessen. Damm bier is opgericht door August Kuentzmann Damm (Koenenman van Dam) Ik leef drinkend naar mijn vertrek toe. “Una carragillo con whisky por favor”. Weer met Arno naar de vegetariër. Hetzelfde gerecht maar ziet er anders uit.
00.30u Laatste stapuurtjes voor vertrek. Vrijdagavond wereld van verschil. Volle bak in Barcelona. Uitgaan is een beroep in het weekend. Ik start in Creps al Borne met Margarita. Lekker-weinig voor € 7,50. Toch maar weer een crep miel/lemone. Alvast een soort ontbijt voor de terugreis. Hier mag het wat kosten. Ik geniet in vier dagen, iemand anders doet er twee weken over.
Ik heb het virus van Arno overgenomen. Als tegengif bestel ik een carragillo con whisky. Duur medicijn. Koffiezetapparaat kaput. Cerveza. Vochtafdrijvend. Een aangeschoten man die zich persoonlijk voor doet lijkt niet te gaan betalen en zo geschiede. Hij wordt voor de vorm kwaad aangekeken en achternagezeten maar zijn gebaar met open hand en duim aan de neus spreekt boekdelen. Een farce.
Terwijl het volk stapt worden de straten hier reeds schoongehouden met veel water. Mijn slaapje van 22 tot 24 uur geeft me het gevoel ofwel ik ben vroeg op ofwel het wordt laat. Virus blijft. Ik bestel wodka. IJs? Nee. Lemone? Nee. Ze maken hier alleen cocktails want ze schenkt me onvermoed een dubbele in. Hihi. Virus voelt zich aangevallen.
Een barmeisje, Alejandra studeert film in Barca. Ze maakt een docu over een Chileense jazzpianist (Mamasoul) en een docu over tweeduizend nieuwe bloemen in de Chileense woestijn. De laatste jaren regent het ieder jaar voorheen eens in de vijftien jaar. Soms gaat ze met een vriendin die trommelt regenmuziek maken. Ze roken dan marihuana.
Crep al Born is geen familiebedrijf. Alleen de foto aan de muur is een grootmoeder. Ook pannenkoekenbakker . Ahwel, ik krijg pizza dat voor het personeel bedoeld is.
Gaelle is de bazin. Isabelle zou haar dochter kunnen zijn maar is niet haar dochter. De tent is inmiddels dicht. Ik ben er nog.
Gezellig afscheid. Ik heb anderhalf uur speling (Hoe kan het ook anders). Ik word verwezen naar een nachtclub Jamboree. Daar staat een hele lange rij. Ik sluit aan om de tijd te overbruggen. Na me twintig minuten lang met de rij geamuseerd te hebben stap ik er vlak voor de entree weer uit en neem een taxi naar het busstation. De bus naar Girona waar mijn vliegtuig vertrekt.

(Dagje later)
De griep zet nu pas echt door. Ik kan alleen maar zachtjes sloffen en probeer niet te hoesten vanwege de pijn. Heb de hele nacht dezelfde droom gehad. Alsof de wereld alleen maar draait uit het systeem van Myspace. Dat is een vrij eenvoudig systeem en je loopt in een kringetje.
We moeten spelen in Aken, mijn piano moet mee, versterker, zanginstallatie, kabels, standaard voor mijn piano…
Alles de trap af en de auto in. Ik besluit me niet te douchen en ook niet te scheren. Alles is teveel. Behalve spelen. Na een dik uur slofwerk haal ik de zangeres op met haar microfoontje. In Aken blijkt het eerste verdieping te zijn. Sjieke bedoening.
Omdat ik ze zie kijken van ‘Hoe ziet die eruit?’ roep ik ‘We hebben allemaal de griep!’
‘Dan hou ik me van kant’ zegt de ceremoniemeester in gebrekkig Nederlands.
De lege koffers mogen naar de kelder. Ik slof me erdoor en net op tijd zijn we klaar voor aanvang. We spelen van twee tot zes maar iedereen, en er zijn er rond de zeventig, staat op de dansvloer.
En of we nog één, en nog één en enzovoorts.
Tot acht uur hebben we gespeeld. Afbreken, lege koffers uit de kelder. Slof, slof. Onder het spelen bleef mijn neus lopen en zo nu en dan een hilarische nies. En een lachaanval onder het spelen toen de dansende ceremoniemeester ook hilarisch begon te niesen. Ik roep naar Bart met mijn schorre stem: ‘Ik heb hem aangestoken!’ Toch nog gelachen die dag.
Naar huis en meteen het bed in. En alweer dezelfde droom de hele nacht. Ik blijf ermee wakker worden.

(Dagje later)
Droom is voorbij, alleen nog hoesten.
Vandaag naar Luik in een poging om Grunberg te ontmoeten.
Ik neem Grunberg goed in me op. Ik stel twee vragen.
Het eerste antwoord film ik. Het tweede neem ik goed in me op als een gesprek van man tot man. Na afloop signeert hij een boek dat ik meegenomen heb en nu worden er drie foto’s gemaakt.
Ook ontvangt hij twee van mijn verhalen waarin hij zelf een rol speelt. Hij vraagt of mijn e-mail adres erop staat. Dat is zo.
Hij zal me zeker mailen zegt hij. Dan heb ik zijn e-mail adres.
Dus we hebben nu contact! Een goed begin. Ik kan hem iets leren als hij over een muzikant wil schrijven. Hij doet zich wel eens voor als muzikant verklaard hij vandaag. Grunberg is de grootste Nederlandse schrijver aller tijden. Veel mensen weten dit niet.
Waarschijnlijk weten ze dit niet omdat hij zo jong is. (Nooit geleerd op school) sterker nog: omdat hij nog leeft. Hij is ook maar een mens. Vincent van Gogh was ook maar een mens. Eén van mijn verhalen gaat over een treinreis met Arnon naar Bethlehem. Ik beschrijf een reis die ik een dag voor de reis geschreven heb, waarin ik beschrijf dat ik het verhaal dat ik geschreven heb over de reis, tijdens de reis Arnon laat lezen.
Het tweede verhaal is een beschrijving van een performance waarin ik Madonna en Arnon mee laat spelen op het randje van de realiteit van datzelfde moment.
Arnon is een geschikt personage omdat hij zich ooit verstopte achter de schrijver Marek van der Jagt. En ik ook. Ik schreef ook onder de naam Marek van der Jagt. Dat verbind ons al enigszins. Toch?
Luik: Metaxa, 3,80 en eentje gratis aan het einde. Snelle bediening en zeer goed gegeten. Brochette Phillipousse, naam v/d zaak.
21 uur, België staat al op z’n kop. Tenminste, waar ik ben. Of ben ik het die alles op zijn kop ziet?